Rasbeschrijving

Rasbeschrijving van de Welsh pony

Als u hier klikt, dan treft u de rasbeschrijving van het moederstamboek aan.
Voor de rasfokker is deze rasbeschrijving leidend.

Als u hier klikt, dan treft u de Nederlandse vertaling van bovengenoemde rasbeschrijving aan.
Deze vertaling is bedoeld als hulpmiddel.

Algemene beschrijving

De Welsh pony vindt zijn oorsprong in de bergen van Wales, het gebied in het westen van Groot-Brittannië. De Welsh pony staat van oudsher bekend als de edelste van de ponyrassen die Nederland kent. Dit komt door de invloed van o.a. oosterse paardenrassen op de zuivere mountainpony, die van nature sterk, behendig, gehard, intelligent en sober is. De inmenging van de oosterse paardenrassen gaven de pony, die aangepast was om te overleven in de heuvels, een edeler uiterlijk en lichtvoetiger gangwerk. De Welsh pony kent verschillende secties, die variëren in type en formaat. Hierdoor is de pony bij uitstek geschikt voor groot en klein. De verschillende secties zijn:

Sectie A (Welsh Mountain pony): met een hoogte tot 121,9 cm.
Sectie B (Welsh Pony): met een hoogte tot 137,2 cm.
Sectie C (Welsh Pony van Cobtype): met een hoogte tot 137,2 cm.
Sectie D (Welsh Cob): bij voorkeur groter dan 137,2 cm.
Sectie X: voor dieren die 100% Welsh zijn gefokt, maar niet aan de eisen voldoen.
Welsh Partbred Register, pony’s met minimaal 12,5 % Welsh bloed.

De verschillende secties biedt een compleet scala aan mogelijkheden voor de liefhebber en de gebruiker.
Voor de kleine kinderen is de Welsh Mountain Pony (sectie A) een lieve kinderpony, is er voor de oudere kinderen de Welsh Pony (sectie B) en voor de grote kinderen is er de Welsh Partbred of Welsh Cob.
Behalve dat de Welshjes zeer geschikt zijn om kinderen te laten kennismaken met het rijden, zijn ze ook vanwege het werkwillige karakter en uithoudingsvermogen zeer geliefd als tuigpony. Menigeen heeft gemerkt dat Welsh pony´s in wedstrijdverband een geducht tegenstander kunnen zijn, die naast een zeer edel uiterlijk en bovengenoemde eigenschappen ook nog over voortreffelijke bewegingen beschikt.

Naast de kleinere pony’s als rijpony voor kinderen kan bijv. een Welsh Cob volwassenen vele uren rijplezier geven zowel onder het zadel als in het tuig, waarbij voorop staat dat een Welsh pony je nooit in de steek laat mits de pony liefdevol en met respect behandeld wordt. Naast zijn geschiktheid voor jong en oud, heeft de pony de soberheid van zijn voorouders uit de heuvels geërfd waardoor de pony weinig eisen stelt aan onderhoud en in een vrij schrale omgeving toch in conditie te houden is. In ons klimaat, met de vaak rijk van gras voorziene weilanden, is het dan ook van belang te waken voor overconditie van de pony teneinde vele jaren van zijn gezelschap te kunnen genieten.

Sectie A, de Welsh Mountain

foto: Maesgwyn Highball winning the Royal Welsh

Toen het stamboek in 1902 in Wales werd opgericht was de Sectie A in tweeën opgesplitst.
1) Onder de 121,9 cm. waarbij korte manen en een gecoupeerde staart verboden was.
2) Onder de 127 cm. waarbij korte manen en een gecoupeerde staart mochten.

De pony´s uit de eerste groep zijn natuurlijk de echte Mountain pony's. De pony's uit de tweede groep zijn meer gedrongen en waren meestal kolenmijnpony's. In 1909 wilde men de pony's, die ingeschreven waren in de tweede groep afschaffen. Dat werd met een ruime meerderheid verworpen, wat makkelijk te verklaren is omdat veel eigenaren een pony bezaten die hoger was dan 121,9 cm. en die zouden dan worden buitengesloten van het stamboek. Tot 1931 bleef deze situatie zo, totdat de maximum hoogte van 121,9 cm. werd vastgesteld. Bij de Welsh Mountain pony is elke kleur toegestaan behalve bont. Door de invloed van en aantal Arbieren, die rond de 19e eeuwwisseling werden gebruikt, werd de schimmelkleur geïntroduceerd.
De Welsh Mountain pony is erg vriendelijk tegen mensen, maar hij is ook intelligent, heeft een groot weerstandsvermogen, en is erg beweeglijk. Het feit dat Welsh pony's al eeuwen in grote getale gefokt werden, is bewijs genoeg dat er veel vraag naar was. Het temperament, de gemakkelijke omgang en de lage onderhoudskosten zorgden daarvoor.

Sectie B, de Welsh Pony

foto: Stougjeshoeve Especialle

Dit is nieuwste sectie van het Welsh stamboek en omdat de sectie minder lang bestaat, is er nog veel variatie in type. De definitie van de sectie B is hetzelfde als die van de Welsh A, met het verschil dat de sectie B echt een rijpony moet zijn, met kwaliteit, rijtypische beweging, voldoende bot en massa, een stevige bouw en met ponyuitstraling. Op de voorloorlogse Royal Welsh waren er nog 3 secties (A, C en D). Tot 1960 was het totaal aantal inschrijven in de sectie B niet groter dan 20 pony´s. Op de Fayre Oaks verkoop was in die tijd weinig aanbod van sectie B´s, hetgeen tot gevolg had dat de prijzen omhoog schoten. Deze grote vraag was de oorzaak dat sommige fokkers de makkelijkste weg kozen om zo snel mogelijk Welsh B pony's te fokken en dat kwam de kwaliteit niet ten goede. Gelukkig waren er genoeg fokkers die probeerden aan de maatstaf van de rasbeschrijving te voldoen en zij zorgden voor kwalitetspony's. En hoewel de volbloed won op de "Riding Pony of the Year' Show in Wembley, overtreffen de Welsh B pony´s meestal de halfbloeden. Ze staan werkelijk hun mannetje in de huntercategorie en springrubrieken. Ze springen net zo goed als iedere andere pony en ze hebben de botten en de massa om de hele dag door te gaan. Tel daarbij het vriendelijke karakter en je begrijpt waarom er zoveel liefhebbers zijn van de Welsh B.

Sectie C & D, de Welsh Pony met Cob type en de Welsh Cob

foto: Ashgrove Abigale

foto: Geler Park

De officiële beschrijving van de Welsh C is gelijk aan die voor de Welsh Cob. Het enige verschil is de hoogte. Sectie C pony's mogen niet groter zijn dan 137,2 cm. Omdat de beschrijving precies hetzelfde is kunnen er ponies overgeschreven worden van C naar D of andersom. De sectie D kent geen hoogtelimiet, maar is bij voorkeur groter dan 137,2 cm. De meeste Welsh Cobs zijn rond de 1.47cm, maar er zijn er ook van 160 cm. Net als bij de sectie A en B's zijn alle kleuren toegestaan behalve (platen)bont, maar wat opvalt is dat de kleur grijs maar zelden voor komt. Er zijn wel een paar grijze Welsh Cobs in het verleden geweest. Pant Grey Star bijv. (kampioen in 1928 op de Royal Welsh show) Zijn vader was Penal Satisfaction; ook grijs en geboren in 1916. Als je nu in het stamboek kijkt zul je maar weinig grijzen aantreffen. Er zijn wel veel grijze sectie C Pony's. Dat is makkelijk te verklaren Ze zijn vaak gefokt uit grijze sectie A pony's. Daarbij zijn er veel minder inschrijvingen. Van de 500 pony's zijn er dan misschien 20 grijs. De meest bekende lijnen hebben veel witte kenmerken. Vaak op het randje van wat mooi is. De fokkers letten dus altijd extra op. Veel wit aan beide moeders- en vaderszijde is geen aanbeveling voor een nakomeling. De uiterlijk kenmerken zijn hetzelfde als bij de sectie A. Met verschil in massa natuurlijk. De sectie C is even groot in hoogte als de Sectie B, maar toch is de sectie C veel massiever en met meer behang aan de benen. De manen en staart zijn vaak ook voller. Net als bij de sectie A en B pony's zijn er verschillen in de pony's. Sommige houden van het ouderwetse stevige type. En andere hebben de voorkeur tot de wat slankere, chiquere rijpony's. En in de sectie C zijn er juryleden die de nadruk leggen op het pony karakter. Andere hebben de voorkeur naar een Cob met 'korte' benen. De sectie C en D pony's staan al eeuwen bekend om de unieke beweging bij de draf. De knieën horen gebogen te worden en vanuit de schouder voorwaarts te grijpen. Hoewel sommige rassen rechtsreeks van de stap naar de galop gaan is de draf het meest ontwikkeld . De secties C en D munten werkelijk uit in de draf en zij winnen met gemak de 'stap, draf en galop' races tegen andere rassen. Dat komt omdat ze met de draf al zoveel terrein winnen. 60 dravende Welsh Cobs zijn de grootse attractie tijdens de Royal Welsh Show. Duizenden mensen zitten dan op de tribune om hun favoriete Welsh Cob aan te moedigen. De waarde van de sectie C en D pony's als rijpony's begint te stijgen. Dat valt ook de rijexperts op buiten het Welsh stamboek. Vanaf 1949 werd couperen van staarten illegaal. Tot die tijd werden haast alle Cobs gecoupeerd. De reden die ze ervoor gaven was dat het gevaarlijk was als ze de staart over de teugels sloegen. Maar daar hadden ze tenminste nog een reden voor. In die tijd werden ook veel oren van merries gecoupeerd. Een barbaarse methode die geen enkel nut had of heeft. In die tijd waren veel mensen het oneens met de beslissing dat couperen verboden werd.

Part Bred

foto: Wolthoeves Bart

De Welsh Partbred is eigenlijk hetzelfde als de Part Bred in Great Britain. Een rijpony met een duidelijke welsh uitstraling. In het WPBR zijn alle kruisingen met alle Welsh pony's toegestaan. Het moederstamboek kent geen rasbeschrijving voor de WPBR. De maat kan varieren van 120 cm. tot 175 cm. Bij een WPBR wordt sterk gelet op de gebruikseigenschappen. Sommige fokkers leggen zich toe op het fokken van springponies en anderen fokken dressur- of militaryponies. De beweging is bij een rijpony van groot belang, maar de Welsh eigenschappen en Welsh uitstraling moeten wel bewaard blijven en daarom moet hij tenminste 12,5 % volgeregistreerd Welsh bloed in zijn aderen voeren.